Blijf jezelf!? – Young Colfield

0

Niek ter Horst is PMO/Planner IT Finance bij ABN AMRO. Hij is hier via Young Colfield terecht gekomen. Lees hier over zijn ervaring.

Een overduidelijk statement geschreven met zowel een uitroepteken als een vraagteken. Niet voor niets, want beide uitingen heb ik de laatste maanden vaak aan mezelf voorgehouden.

Uiteraard gaat hier nog een belangrijke stap aan vooraf; wie ben ik eigenlijk en wat wil ik? En nee, ik heb het hier niet over de zin van het leven, want dat is voor een net werkende iets te diepzinnig. Ik heb het hier over de hele simpele vraag: waar wil ik werken? Als ambitieuze student-af kon ik mijzelf op deze vraag geen duidelijk antwoord geven. Van IT bedrijf tot HR organisatie, ik vond alles uitdagend en zag overal aanknopingspunten. Het kiezen van een eerste werkgever was voor mij dan ook erg lastig. In elke organisatie vond ik wel iets wat me aansprak en elke bedrijfstak die ik onderzocht was booming en had grootse plannen voor de toekomst. Zo zette ik mijn sollicitatieperiode dan ook zo breed mogelijk in: bedrijven die mij aanspraken en waar ik mezelf bij vond passen kwamen op mijn lijst en daar gingen brieven naartoe. Toch blijft het lastig als je geen keuze kan maken en eigenlijk alles interessant vindt. De keuzemogelijkheid “ik weet niet wat ik wil” had ik nooit overwogen en was zelfs nog nooit bij me opgekomen.

Zo begon ik vol goede moed aan mijn sollicitaties en vol enthousiasme stortte ik me in de gesprekken. Eerste ronde; “jullie passen bij mijn ambities”, tweede ronde; “hier heb ik altijd willen werken”, derde ronde; “helemaal voor mij gemaakt”, terugkoppeling; “helaas, er was toch een betere kandidaat…” Dit ging een paar sollicitaties zo door tot ik erachter kwam dat ik mij vooral focuste op redenen waarom een organisatie goed bij mij paste in plaats van andersom. “Ik weet niet wat ik wil” had voor mij iets negatiefs en ik probeerde dit te omzeilen door mij zo neer te zetten alsof ik precies wist wat ik wilde. Dit kwam er veelal op neer dat ik mijzelf positioneerde op een manier die perfect paste bij de organisatie, maar niet altijd bij mezelf.

Na een paar afwijzingen had ik door dat dit niet werkte en bovenal enorm frustrerend was. “Ik weet niet wat ik wil” was blijkbaar toch het antwoord dat het beste bij mij paste. Met dit in mijn achterhoofd ben ik bij Young Colfield op gesprek gegaan. Jezelf zijn en je niet passend maken aan wat je denkt te moeten zijn, je twijfel uitspreken en je kwetsbaar opstellen. Stuk voor stuk belangrijke “blijf jezelf” waarden, maar voor iemand die de neiging heeft zichzelf zich overal op aan te passen en overal het juiste antwoord op klaar te hebben is het een redelijke uitdaging om deze waarden na te streven. Echter liep ik wel met een goed gevoel weg. Op de vraag waarom ik voor Young Colfield had gekozen antwoordde ik vol overtuiging: “omdat ik niet weet wat ik wil”. Best kwetsbaar zo’n “blijf jezelf” met een uitroepteken momentje.

Onderhand loop ik alweer meer dan een half jaar rond bij Young Colfield en ben ik zo’n vijf maanden geleden begonnen aan mijn eerste opdracht bij ABN AMRO. Een bedrijfskundige met een master in marketing gaat aan de slag op de IT afdeling binnen de financiële tak van een bank. De overeenkomsten lijken ver te zoeken, maar toch leek het mij geweldig en ik kon niet wachten om aan deze opdracht te beginnen. Een enorm professionele en leerzame omgeving, nog steeds, en een geweldig uitdagende opdracht. Een inhoudelijke achtergrond op dit gebied had ik immers niet, maar met hard werken en veel vragen stellen kom je een eind en leer je gigantisch veel.

Maar met hard werken kom je ook jezelf tegen. Hard werken houdt voor mij in dat je je aan je afspraken houdt en deadlines nakomt. Maar wat doe je als je van anderen afhankelijk bent en je een deadline dreigt te missen? In mijn geval ga ik dan andermans werk opknappen om zodoende de deadline te halen. Ik houd me immers aan mijn afspraken en dat wil ik ook zeker uitdragen. Op zulke momenten kom je er ook achter dat je wel eens een vraagteken mag plaatsen achter “blijf jezelf”. Het is voor anderen uiteraard heel prettig als jij hun werkzaamheden uitvoert, maar voor jezelf levert het naast frustratie vooral bakken met werk op waar je niet op zit te wachten. Deadline gehaald, maar vraag niet hoe!

Het lijkt allemaal best wel logisch, vaak jezelf zijn en jezelf aanpassen waar nodig. Toch blijft het lastig, nog steeds zegt mijn leergierigheid dat ik alles wat ik zie en tegenkom moet overnemen, erop moet letten en mezelf eigen moet maken. Ik vergeet hierbij nog wel eens dat de manier van een ander niet altijd voor mij hoeft te werken en ik juist moet zoeken naar hoe ik dit kan gebruiken zodat het bij mij past.

Nog genoeg te leren dus. Gelukkig ben ik pas net begonnen, nog tijd genoeg om mezelf te zijn!

Deel dit bericht

Comments are closed.